PRAVA PRIRODA BUBREŽNE TUBERKULOZE

Moja istraživanja su pokazala da je ono što se danas smatra bubrežnom tuberkulozom samo “vrh ledenog brijega”. Registruje se i poznaje samo mali dio jednog veoma rasprostranjenog i značajnog patološkog substrata. To je tako malo i, u suštini, pogrešno da, bez dileme tvrdim – sve je potpuno suprotno od onoga što medicinska doktrina danas podrazumjeva pod bubrežnom tuberkulozom. Bubrežna tuberkuloza je POGREŠNO IDENTIFIKOVANO OBOLJENJE.

PRAVA PRIRODA BUBREŽNE TUBERKULOZE manifestuje se na mnogo načina a ja ću iznijeti ono do čega sam svojim otkrićima došao:

1. To je NAJČEŠĆE BUBREŽNO OBOLJENJE i jedno od najčešćih oboljenja čovjeka, možda i najčešće!

2. To nije postprimarno već PRIMARNO oboljenje koje nema nikakve veze sa plućnom tuberkulozom.

3. Ona ne zahvata jedan bubreg već OBA ali ne u istoj mjeri.

4. ISHODIŠTA bubrežne tuberkuloze SU PRIMARNA OGNJIŠTA u parenhimu gornjih polova.

5. AKTIVACIJA i reaktivacija primarnih ognjišta kao i stvaranje novih tbc ognjišta ZAPOČINJE VEĆ U PRVOJ GODINI života i, u različitim vremenskim intervalima, može da traje kroz čitav život.

6. Bubrežna tuberkuloza je izvanredno DINAMIČAN PROCES sa raznovrsnim i burnim progresivnim i najčešće brzim regresivnim promjenama. Regresivne promjene su usporene kod izrazitog pada lokalnog i opšteg imuniteta i pojave superinfekcija nespecifičnim mikroorganizmima.

7. Ako se posmatra kroz čitav život, UČESTALOST ovog oboljenja ZNATNO PRELAZI 50% POPULACIJE. Lokalni pokazatelji na području gdje živim i radim upućuju na to da se čak kod oko 80% ljudske populacije dešava aktivacija primarnog tbc ognjišta bar jednom u životu (ovdje nije riječ o primarnim tbc ognjištima zbirno, u inaktivnom ili bilo kad aktiviranom obliku – njihova prisutnost je 100%-tna, kao što je već rečeno!).

8. Bubrežna tuberkuloza je PRAVI UZROČNIK bubrežne kalkuloze, mikrolitijaze, strikture uretera sa konsekutivnom hidronefrozom, hroničnih upalnih promjena u urogenitalnom traktu: pijelonefritisa, cistitisa, prostatitisa, vesikulitisa, epididimitisa, adneksitisa...

9. Kod svakog aktiviranja primarnih tbc ognjišta, a to je kod preko 50% populacije, tuberkuloza u manjoj ili većoj mjeri ZAHVATA I NADBUBREŽNE ŽLIJEZDE. Izuzetno rijetko je zahvaćena čitava žlijezda i to samo sa jedne strane (na ukupnom ispitivanom uzorku imao sam samo dva slučaja – svi ostali su imali parcijalne lezije).

10. Osim krajnje izuzetno, ovo oboljenje je OLIGOSIMPTOMATSKO, obično pod slikom blagih urinarnih infekcija, dizuričnih smetnji, kratkotrajnih bolnih epizoda sa mikrohematurijom. Dosta karakterističan podatak su recidivirajuće urinarne smetnje, često od djetinjstva (detaljan opis mogućih subjektivnih smetnji prikazan je u knjizi).

11. Za bubrežnu tuberkulozu karakteristična je HEMATURIJA (makro ili mikro), nikako piurija, kako se sada smatra. Piurija je, ustvari, posljedica nespecifičnih superinfekcija, bilo u toku aktivacije tuberkuloznih ognjišta, bilo kasnije kada započnu regresivne promjene.

12. DIREKTNE ŠTETNE POSLJEDICE PO BUBREG I ORGANIZAM U CJELINI NISU VELIKE. Ostaju fibroznim tkivom prožete cirkumskriptne zone u parenhimu, na ultrasonografiji prepoznatljive kroz čitav život. Ponekad sadrže sitne kalcifikate ili male kavernozne šupljine koje ultrasoničari registruju kao ciste. To su, ustvari, sanirana tbc ognjišta. U 99,99% slučajeva to ide spontano jer se bubreg, zbog izvanredne vaskularizacije, sa tuberkulozom veoma uspješno bori. U preostalim, malobrojnim slučajevima to biva nakon antituberkulozne terapije. Ono što je izuzetno važno i što je imalo presudnu ulogu u razrješenju problema renalne tuberkuloze je to da je ULTRASONOGRAFSKA SLIKA TBC PROMJENA APSOLUTNO ISTA KOD PACIJENATA KOJI SU IMALI REGISTROVANU BUBREŽNU TUBERKULOZU I OD NJE LIJEČENI I – KOD SVIH OSTALIH, PRETEŽNO ZDRAVIH LJUDI.
    Ipak, ova stara tbc ognjišta predstavljaju locus minoris resistentiae, preko kojih nespecifični mikroorganizmi napadaju bubrege čovjeka kod svakog pada lokalnog ili opšteg imuniteta (ovo je razlog zašto nas tako često i uporno napada na pr. E.Colli, inače crijevni saprofit!).
    Te nespecifične superinfekcije daju pečat kliničkoj slici, laboratorijskim i mikrobiološkim nalazima (urinokultura) tako da ljekar – terapeut i ne naslućuje da iza svega stoji bubrežna tuberkuloza.

13. INDIREKTNE ŠTETNE POSLJEDICE BUBREŽNE TUBERKULOZE SU NEIZMJERNO VEĆE! Ova stara tuberkulozna ognjišta su razlog zašto je patologija bubrega i cijelog urogenitalnog sistema tako brojna i raznovrsna. Sasvim je sigurno: da nema ovih lezija, tako rasprostranjenih u ljudskoj populaciji, otpornost bubrega bi bila daleko bolja. I bubreg i cijeli urogenitalni trakt bili bi pošteđeni brojnih patoloških stanja, njihovih posljedica i komplikacija. U praktičnoj medicini, urološka i nefrološka kazuistika bila bi drastično smanjena a to se odnosi i na druga područja medicine u čiji domen ulaze posljedice ovih patoloških stanja.
    Ako se posmatra čovjek kao individua, to i nije baš upadljivo. Evidentno je da ogroman broj ljudi nema nikakvih urinarnih smetnji ili ih ima u blagoj formi i u kratkim epizodama tokom života pa im ne pridaje nikakav značaj . Izvjestan procenat ljudi unutar populacije ima recidivirajuće urinarne infekcije. Drugi imaju jednom ili nekoliko puta u životu bolne epizode tipa renalne kolike koje im ljekar obično objasni mikrolitijazom. Rjeđe je u pitanju kalkuloza. Relativno dosta ljudi pati od povremenih dizuričnih smetnji ili tupih bolova u lumbalnoj regiji, pod desnim ili lijevim rebarnim lukom. I kada se obrate ljekaru, obično nikada dijagnostički ove smetnje ne budu do kraja razjašnjene. Često se registruje smanjen kapacitet mokraćne bešike. Izvjestan procenat ljudi ima u manjoj ili većoj mjeri, obično prolazno, narušeno opšte-zdravstveno stanje: subfebrilne temperature, tromost, malaksalost. Među njima ima i onih sa znatno jačim tegobama, sa verifikovanom kalkulozom, hidronefrozom, hroničnim pijelonefritisom, sa komplikacijama ili bez njih, hroničnim cistitisom u različitom stepenu, nekad čak do fibrozne induracije zidova organa, hroničnim prostatitisom, epididimitisom, adneksitisom itd.
    Ponavljam, ako se posmatra čovjek kao individua, to i nije baš upadljivo. Za sva ova stanja postoji, doktrinom ustanovljeno, dijagnostičko i terapeutsko rješenje. Naizgled, sve je uređeno, sa više ili manje uspjeha.
    Ali, NA GLOBALNOM PLANU STVAR STOJI SASVIM DRUGAČIJE!
    Saberimo sve ljude koji, od najranijeg djetinjstva pa do kraja života, imaju ponešto od nabrojanog (mnogo toga nije u ovom kratkom tekstu obuhvaćeno kao u knjizi), pokušajmo zamisliti koliko se pacijenata liječi raznim antibioticima, urosepticima, spazmoliticima, sedativima itd, kakve im se sve pretrage vrše, kakva je oprema za to potrebna, koliko visokospecijalizovanih stručnjaka i ostalog stručnog osoblja biva angažovano tokom dijagnostičkog i terapeutskog tretmana, koliko ovi pacijenti odsustvuju s posla, koliko im je privremeno ili trajno umanjena radna sposobnost, narušeno psihičko stanje, socijalna adaptibilnost, porodični odnosi!? Konačno, POKUŠAJMO PROCIJENITI KOLIKO SVE TO KOŠTA! Najmanju stavku u svemu tome čine pacijenti koji se liječe antituberkuloznom terapijom mada i to ima cijenu.
    Ovakve, tuberkulozom uzrokovane promjene kod naizgled zdravih ljudi, našao sam POTPUNO JEDNAKO KOD DOMAĆEG STANOVNIŠTVA KAO I KOD LJUDI IZ DRUGIH KRAJEVA SVIJETA, na pr. iz Zapadne Evrope, USA, Kanade. Ovo potenciram zbog toga što tamo skoro da i nema plućne tuberkuloze. Ali, OVO JE RENALNA TBC OD KOJE, ZA SADA, NIKO NIJE POŠTEĐEN!
    Na Zemlji živi oko 6,5 milijardi ljudi. Pokušajmo zamisliti kolika je ukupna šteta, zdravstvena, socijalna, ekonomska – od ove, U SUŠTINI NEPOZNATE BOLESTI! Šta bi se dobilo kada bi se realizovala efikasna preventivna zaštita s ciljem da se spriječi stvaranje primarnih tbc ognjišta u bubrezima ili, bar, da se spriječi njihova aktivacija?

14. Pri svakoj aktivaciji ili reaktivaciji tuberkuloznog ognjišta u bubregu, primarnog ili novostvorenog, dešavaju se procesi, najprije eksudacije i infiltracije, potom nekroze i kazeifikacije, pri čemu obavezno dolazi do pražnjenja i izlaska nekrotičkog detritusa u sabirni sistem bubrega. Naravno, detritus sadrži Mycobacteriume tbc. Uriniranjem se to izbacuje izvan organizma i, ovako ili onako, završava u okolini, prirodi. Najveća količina detritusa se izbaci u prva dva dana, u manjoj mjeri izlučivanje traje 5-6 dana, u rijetkim slučajevima duže (kod superinfekcija). Znatno više od 50% ljudske populacije ima jednu ili više aktivacija tokom života. Posmatrajmo to globalno!
    Nema sumnje, epidemiološki značaj renalne tuberkuloze je izuzetan, neuporedivo veći od plućne tuberkuloze. Bubreg je presudna karika u opstanku Mycobacteriuma tbc u prirodi, odnosno ključ za eradikaciju tuberkuloze kao oboljenja čovjeka, u cjelini.